Ellen In Amerika!"MY EMIGRATION TO AMERICA AND MY ADJUSTMENT TO LIFE IN CALIFORNIA SINCE SEPTEMBER 2008"

De volgende dagen zijn Dan en ik druk bezig met het invullen van de papieren voor mijn emigratie naar de Verenigde Staten van Amerika! We hadden, toen we besloten hadden om samen verder te gaan, overal geinformeerd, wat de snelste en beste manier was om een visum voor mij te krijgen. Uiteindelijk was eerst trouwen en dan een I-130 form/Petition for Alien Relative in te vullen het verstandigste. Toen we in ondertrouw gingen, moesten we allebei -tig certificaten regelen. Die van Dan moesten voorzien zijn van een Apostille stempel, een zg. bewijs van echtheid. Wat een toestand was dat alleen al. En toen ik alles in leverde bij het stadhuis, dachten zij daar in eerste instantie dat dit toch niet echt de juiste papieren waren. Gelukkig werden ze later toch goedgekeurd en konden we 16 juli in ondertrouw. We zijn ‘s avonds met de de jongens en hun vriendinnen bij een Japans restaurant uit eten gegaan om dit te vieren. Was heel gezellig en we hebben heerlijk gegeten.

Dan heeft de formulieren voor de I-130 meegenomen naar Amerika en ze daar aangetekend op de post gedaan. Ze zijn 1 Oktober 2007 aan gekomen bij de USCIS, United States Citizinship and Immigration Services in California. En toen was het wachten en wachten…Het bleek dat, doordat in 2008 de presidentsverkiezingen gehouden worden, er onnoemelijk veel aanvragen voor Citizinship (immigranten die dan Amerikaans staatsburger worden en dus mogen stemmen) ingediend zijn. Deze aanvragen/petitions komen bij dezelfde instanties binnen als mijn aanvraag voor mijn visum/resident status. Dus ik heb reuze pech. Hadden we dit geweten, dan hadden we de procedure voor mijn visum anders gestart, nl. veel eerder eerst verloven, dan een I-129F formulier/petition for fiancee ingevuld. Maar ja, dat is achteraf gepraat. Op 6 Januari 2008 krijgen we bericht dat de papieren in behandeling zijn genomen. Vervolgens horen we weer niets tot 7 maart 2008: Onze papieren zijn goedgekeurd en doorgezonden naar het National Visa Center in Portmouth in New Hamphire. Nu zou het snel gaan…Niet dus!! Nu moesten we weer allerlei formulieren invullen. De financien en belasting verleden van Dan worden onder de loep genomen. Ik moet mijn hele doopceel lichten en weer allerlei certificaten opsturen. Ook moeten we voor sommige formulieren geld betalen. Wat het vervelende van dit alles is, is dat de post vanuit Amerika er gemiddeld 3-4 weken over doet. Het blijkt dat hun post eerst naar Stuttgart, in Duitsland gaat en vandaar uit doorgezonden wordt. Toen ik alles in het begin ingevuld had, vroegen ze ook naar welk contactpersoon de post gestuurd moest worden. Ik vinkte mijn naam aan, leek me logisch….FOUT!! Als ik Dan zijn naam aangevinktt had, dan had het hele proces zeker 2 maanden korter geduurd. Dan had nl. dan mijn post ontvangen (de binnenlandse post doet er 2-3 dagen over) en hij had dit dan per Fedex naar mijn adres kunnen sturen. Ik had dan op mijn beurt alles ingevuld en per omgaande Fedex koerier teruggestuurd naar Amerika. Maar ja, Ik moet zeggen, nu achteraf, dat, als je er middenin zit, het onwijs lang duurt. Voor ons heeft het 9 maanden geduurd voordat we op 2 juli 2008 het bericht kregen dat alles goedgekeurd was door Amerika. Toen moest ik nog door de molen hier op het Amerikaans Consulaat, Museumplein  in Amsterdam. 5 Augustus 2008 stond de datum die Amerika gepland had voor mijn interview. Helaas, dit werd door het Amerikaanse Consulaat in Amsterdam verplaatst naar 18 Augustus 2008. Voor die tijd moest ik een afspraak maken bij een dokter die gescreend was door het Amerikaanse Consulaat voor een medisch onderzoek, rontgenfoto’s en bloedtest. Dit kon gelukkig snel. En toen weer wachten. Na een week kreeg ik te horen dat medisch alles in orde was. Toen het interview. Dit was zo onwijs spannend. Ik had die nacht ervoor zo goed als niet geslapen en voelde me bloednerveus. Gelukkig waren ze heel aardig (door de telefoon waren ze dat eerder niet!) en kreeg ik mijn visum!! De consul reikt die dan aan jou uit. Niet echt, want hij wordt opgestuurd, maar hij deelt het je mede. Was een supergoed gevoel! Ook kreeg ik een dik boekwerk over de post van het Visa Center, wat ik moet lezen voordat ik Amerika binnenkom als een CR, Conditional Resident.

Mijn baan bij de ABNAMRO had ik per 1 september 2008 opgezegd en de tickets voor onze vlucht naar LA waren geboekt. Dan kwam naar Nederland en we hebben samen hier afscheid genomen van onze familie en vrienden. In het vliegtuig het boekwerk gelezen. Dit blijkt voornamelijk informatie en tips te zijn. Was best interessant.

Op 31 augustus 2008 hier aangekomen, moest ik door Homeland Security toegelaten worden. Dit gaat niet echt gezellig. Totaal heeft de visum procedure voor mij 11 maanden geduurd. Binnen 2 weken na aankomst had ik mijn Perminent Resident status en kaart ontvangen en ook mijn SSN: Social Security number kwam per post binnen. Dus toen was ik volkomen legaal hier!

Wordt vervolgd in: Archives/August 2008/mijn Laatste week in Nederland!